I Shall Fear No Evil (free download)

Emanuel’s “Fear No Evil” Campaign Continues

Our nationwide, and global, campaign for a just society and for a real response to the horrific security threats that we face around the world, from climate catastrophe to the creeping infection of fascistic governance systems and the rise of techno-tyranny, has increased its speed and refined its direction in recent days following the travesty commonly referred to as the “election.” We will continue to demand a new election in which all voters are allowed to vote in a fully verifiable manner and in which have access to reliable, scientific, information about issues in the United States and about the candidates for all offices.

Please feel free to see Emanuel’s speeches at this link:

“Emanuel’s speeches from the candidacy for presidency 2020”

Or download his book here:

“I Shall Fear No Evil”

“I love a good puppet show”

“I love a good puppet show”

Remarks on the 2020 Presidential Election

Emanuel Pastreich

Independent Candidate for President

November 3, 2020

I am not sure what word best describes the events of the last 24 hours, but the word “election” is most certainly not one of them.

Personally, I love a good puppet show, especially one that projects into your living room, whether you want it or not, any number of lies and distortions-now to such a degree that you cannot trust any of the authority figures. Terms like “progressive” or “conservative” have degenerated into marketing terms that have little or no philosophical or moral basis. And the truth, well the truth is not much of a priority these days.

We call it a “good cop, bad cop” routine. It is a standard strategy used to manipulate the target.

You, the prisoner, are introduced, in turn, to a good police officer, one who shows sympathy for you, and then to a bad police officer, one who is abusive and hostile.

You are seduced, over time, to feel sympathy for, to trust in, the good police officer. But, in fact, they both are just playing their assigned roles. The good police officer is but a baited gambit, a tool to keep you from being able to formulate your own opinions. The good cop will tell you how to think about the problem in a way that is helpful for the powerful, and not for you.

If you are a progressive, the politician says he or she will make America more diverse, will stand up against police oppression, will address climate change. But he or she will do almost nothing at all, except say things. When other forces step in to undo what the politician has promised, he or she will be silent, following the script.

He or she knows that you have no choice but to give your support to them in this fixed system.

If you are a conservative, the politician will say he or she will stand up for values, will restore the best of America’s traditions, will end abortion and restore spirituality. But he or she will do almost nothing because he or she knows you have no choice but to give your support. He or she will take money from pornographers and advertisers who turn women into objects for sexual exploitation, and he or she punish single mothers while talking about the evils of abortion.

How should we think about this election? I think that we need to start with the profound question once asked by the political philosopher Humpty Dumpty. Professor Dumpty asked, “Who is to be master?” That really is that only question to ask when watching a puppet show.

We see that the media was flooded with all sorts of reports of civil war and the coming massive conflict. This reporting is an effort to tear the nation apart along racial, ethnic and cultural lines. It is no accident. It did not flow up from below. It was planted from above by the hidden hand. Civil War is the plan for the bankers and their friends, to tear our nation apart so that they can make even more profits.

The same topics were repeated in the election until we wanted to turn off the TV, to throw it out of the window. But the real issue in this campaign was a deep, dark taboo: the complete domination of the decision-making process in the United States by multinational investment banks and their drive to tear apart any institutions, or citizens groups, any church or club, that could possibly organize to oppose their absolute rule.

Those financial interests are the masters. We, the citizens, as defined by the Constitution, are only given a choice between Pepsi or Coke, between McDonalds or Burger King, between Biden or Trump. We cannot play any role in the decisions made by the banks and the companies that they control behind the screen. They present us, on purpose, with a hopeless choice so that we have no one to blame but ourselves for the crimes they have organized.

The newspapers and television broadcasts are not telling us anything about the horrific actions against citizens at the local level in the months leading up to this election, they are not telling us what is happening right now.

Moreover, the alternative press has for the most part bought into the same false narratives.

We can be sure of one thing, however, no one has any mandate after this election, and no one deserves any mandate who has closed his or her eyes to this corrupt and fraudulent process.

Let us start with Donald Trump and Joe Biden, the candidates forced upon us by the Republican and Democratic parties. My heart went out for these two men as I watched them give endless speeches in the days leading up to the election.

Two worn out, old, hollow men, repeating hollow words for empty rooms, speeches that were broadcast to the world, over and over, until we were begging for this election to end.

We saw how Biden and Trump had their chains yanked and we saw how they suffered.

Yet, we do not have time to wax sentimental now. We need to focus on reality. We need to focus and to act, because the chaos which has been intentionally set off by the promotion of “civil war” scenarios by the super-rich — abetted by the deep moral corruption that destroyed the government as a moderator, as a regulator, and as an arbiter — could set off a chain of crises in the following weeks, or days, that will spiral out of control.

There are those, in their comfortable homes, behind gates, who — shame on them! — are hoping, foolishly, for exactly that outcome.

Donald Trump and Joe Biden talked a lot, mainly about the same topics, issues at a terrible distance from what concerns you, or from the true threats to our country.

Neither candidate demanded an international investigation of the 9.11 incident. It is no secret that our inability to respond to the “COVID 19” incident is a direct result of our failure to roll up our sleeves and take on 9.11.

Donald Trump deserves credit for talking about the topic, but he has been forced into silence.

Neither candidate has demanded that the public know where those ten trillion dollars, or more, paid out by the Federal Government to bail out banks, to buy worthless stocks and bonds, and to help Wall Street out of the mess it intentionally created, have gone.

Neither candidate has demanded that the money be returned, that the internal documents related to those payments be declassified, or that those involved should be sent to jail for their felony crimes. Both candidates blamed our financial woes on “COVID 19.” Such a response is not just bankrupt and irresponsible; it is, legally, malfeasance in public office to cover up a criminal conspiracy. Such actions constitute a felony.

Neither these candidates has made climate change the central issue for security or even touched upon the catastrophic collapse of biodiversity. The fact that Biden will discuss the topic, while doing nothing, reeks of “good cop bad cop-ism.

Both candidates set their agendas on the basis of what the corporate (bank-controlled) media will tolerate, and in many cases on what was dictated to them by political consulting firms that worship at the cruel feet of Mammon.

The truth, and the long-term interests of the American people, never crossed their minds.

Neither candidate demanded that that the Department of Defense budget be subject to an audit, or that the efforts within the military and in intelligence to run domestic propaganda campaigns to promote policies be stopped.

Our demand of President Trump and Senator Biden is simple. Both of them must pull out as candidates immediately.

There were some third party candidates. Jo Jorgensen of the Libertarian Party, Howie Hawkins of the Green Party, and there were others. A careful reading of their materials reveals that they are not interested in such serious issues either and that they have intentionally neglected inconvenient topics. Their materials are skimpy when it comes to policy and they are cowardly and conformist — -granted that both have a few good ideas as well.

I will not waste your time with the tale of the musician Jade Simmons who ran as an independent as a publicity stunt. I would only suggest that she, and other such candidates, were less harmful than Trump or Biden.

So, you ask, what do we do next?

Well, we already know what the powerful want: they want this election to slide into a massive division, much like the election of 1860. They are hoping to use their commercial media so as to pit the white man against the black man, the rural woman against the urban woman. They want to create as much chaos and confusion, to stir up enough dust, that they can distract us from the rape of our country by Goldman Sachs, BlackRock, Bank of America and the host of shadow puppet masters who stand behind those puppet masters, who stand behind the corporations who pay our politicians.

First, we must have a legitimate election in which everyone is allowed to vote and in which none of these stunts are permitted that stop people from voting, invalidate their votes, or limit the opportunities for the citizen to vote.

When we do have a legitimate election next year, in accordance with the Constitution, we must make sure that anyone qualified to run, people like myself, are not blocked out of the media, or marginalized by criminal corporations and their pawns in the political parties.

We must also make sure that every American has access to journalism that is objective and that is based on the scientific method without the interference of the rich and the powerful. We must make sure that our precious citizens are not blinded to, or distracted from, how our country has been placed on the chopping block like a slab of meat.

I do not want to say what the process must be for establishing a fair and open election next year, or how I think the government should be administered until then. I am hesitant to make any declarations, not because I do not have any ideas, but rather because I want you, the citizen, to be involved in the process, to start to organize yourselves without any help from the rich and the powerful, to create institutions that will demand that the Constitution be adhered to, to create truly independent media that addresses real issues, not phony issues.

We need to rip the masks off the politicians and reveal that behind every virus lurks a parasite.

I personally believe that the end of the rule by the Democratic and Republican parties, two institutions that are not mentioned anywhere in the Constitution and which have decayed into pay-to-play syndicates, should be a first step towards a real election.

Let us come together now and work with each other to make this crisis into an opportunity, to make America great for the first time.

Vote for Emanuel in election

One of my many supporters in the US was so kind as to send this photograph for the record. I know of many other such votes in defiance of a completely rigged bit of performance art.

“포스트코로나 시대의 성공적인 국제회의 소통을 위한 인터넷 플랫폼”

Korea IT Times

 2020년 8월 15일

“포스트코로나 시대의 성공적인 국제회의 소통을 위한 인터넷 플랫폼”


최근 COVID-19 위기는 국제사회에서의 연결, 교류, 상호 지원이 가능한 인터넷 플랫폼을 만들 수 있는 기회를 제공하고 있다. 이 새로운 인터넷 플랫폼은 홍보와 이미지 구축 등 그 동안의 스킬을 훨씬 뛰어넘어 건설적인 상호 소통을 통한 새로운 세대의 공공 외교의 핵심 요소가 될 수 있다.  공통된 문제에 당면해있는 전 세계 사람들과, 전문가, 정부 관료들 간의 심도있는 대화와 협력의 기반이 될 수 있다. 인터넷은 이러한 전례 없는 변화의 한 복판에서 새로운 규범과 관습을 확립하기 위한 도구가 되고 있다.

우리는 그동안 글로벌 리더들과 특정 분야의 전문가들 간의 분석, 모범사례, 비전 등에 대한 토론으로 국제적 교류를 증진시켜 왔다. 그러나 이제 우리는 현재의 패턴을 벗어나야 할 때가 왔다. 우리는 크고 작은 국제 행사에서 각국 전문가, 고위층 공무원, 교수, 기업인 등 사회 지도자들을 많이 보아왔다. 그러나 행사에 초대받은 참석자들은 대부분 다른 사람들과 대화 나누기를 어색해하고 불안해한다. 심지어 국제행사 참석에 익숙한 참석자들이나, 영어에 능통한 고위층 인사들조차도 서로 말을 하지 않고 서먹한 상태를 유지하는 경우가 많다. 또한 대부분의 참석자들은 미숙한 영어 표현으로 가볍게 인사를 교환한 후 빠르게 대화를 끝내고 서로에게서 멀어진다.

전문가들을 한자리에 모으는데 소요되는 항공권과 호텔 숙박비용을 포함한 많은 행사 비용을 감안할때 그들의 노하우를 반드시 공유해야 함에도 불구하고 그들 사이에 진지한 대화가 거의 또는 전혀 이루어지지 않는것은 안타까운 일이다. 대부분의 경우, 정부나 업계가 주최한 값 비싼 행사에 초대받은 그들은 상호간 낯선 관계로 참석했다가 헤어질 때도 서먹한 사이로 헤어진다. 이러한 형식으로 개최되는 모임들은 미래의 가치를 창출하거나 상호협력을 위한 어떠한 약속도 보장할 수 없을뿐더러 참석자들의 지식과 지혜와 경험에 대한 인식을 공유하지 못할 것이다.

특히 국제 정상회담과 컨퍼런스에 참석하는 아시아 각국 대표들이 실제로 어떤 방법으로든 진지하게 이야기 할 수 있다면 서로에게 엄청난 양의 노하우 공유가 가능할 것이다. 예를 들어, 다른 국가의 동료들이 채택 할 수있는 혁신적인 행정 전략에 대해 배울 수도 있고, 제조에 사용되는 신기술이 어떻게 국제적으로 생산성을 향상시키는지 터득할 수도 있을 것이다. 이러한 교류의 깊이는 일반적으로 각 국제 행사에서 열리는 와인 소개에서는 결코 나오지 않을 것이다. 이제 우리는 의미있는 대화로 꽃을 피우도록 상호교류를 부추기고 격려되는 환경을 조성할때가 왔다. 포스트코로나 시대의 새로운 인터넷 환경은 비대면 방식의 온라인 국제 교류를 확산시키고 동시에 항공여행으로 인한 환경 파괴를 줄일 수 있다.

상호 소통을 위한 인터넷 플랫폼

비대면 온라인 거래소를 이용하려는 대부분의 회사들은 더 깊은 교류와 더나은 세상을 만든다는 것이 아니다. 그들의 핵심 가치는 이익을 추구하는데 있다. 우리는 전세계 외교관들과 기업인들, 시민들이 모두 힘을 합쳐 비효율적인 상황을 통제하고 공정하고 투명한 규칙이 통용되는 더 나은 사회로 나아갈 수 있는 상호 소통의 인터넷을 만들 수 있다.

이러한 실질적 플랫폼을 만들기 위한 몇 가지 조건을 예를 들면, 여러 국가의 전문가들이 온라인으로 팀을 구성해서 편한 시간에 서로 친숙해지고 긴장을 풀 수 있도록 다양한 활동에 참여할 수 있다. 편안한 소통을 도와줄 새로운 번역 소프트웨어는 비슷한 이슈를 다루는 여러 국가에서 온 사람들 사이의 전문적인 대화를 점점 더 가능하게 할 수 있다.

아시아인들의 경우, 사람을 처음 만나면 긴장을 풀고 서로를 알기 위해 술자리를 함께 해야 한다는 편견이 있다. 그러나 한국인의 경우는 술을 마시기도 하지만 서로 홀가분하게 가까워지는 방법으로는 등산을 함께 하거나, 골프를 치거나, 파이를 굽거나, 노래를 함께 부르기도 한다.

하지만 온라인에서는 서로 자신의 정보를 교환하고 예술이나 취미활동에 대한 대화 또는 온라인 게임 등을 하면서 일면식도 없었던 사람들이 쉽게 친해지는 모습을 종종 볼 수있다. 온라인 채팅은 실제로 누군가를 직접 만나는 것보다도 더 효과적이고 건설적인 협력 기회를 제공할 수 있는 지름길이 될 수 있다. 성공적인 토론 조건은 산만하지 말아야 한다.  참가자들이 토론의 주인이 되어 대화의 중요성에 집중하고 마음에 새길 수 있는 인터넷 기반의 토론 환경을 만드는 것이다.

참가자들이 온라인 채팅의 중요성을 인식하고 집중할 수 있고 진지하게 받아 들일 수 있도록 조치를 취할 수 있는데도 불구하고, 불행하게도 최근 대부분의 온라인 소통은 극도로 제한 되어있다.

아시아 또는 유럽의 경우, 18세기 지식인들 사이에서 오늘날 보다 더 깊은 담론이 있었다는 것은 대단한 아이러니다. 동아시아의 경우 서로의 언어를 알아듣지 못하는 외교 모임에서 만난 사람들과 중국인들 사이에서 펜으로 대화를 소통하는 필담으로 진행되었다. 그들은 또한 철학과 국제 관계에 대해 깊은 명상을 하며 서로에게 편지를 썼다. 그 시기에 남아있는 편지들은 문제를 해결하는 방법에 대한 창의적인 사고와 세부적인 내용에 주목할 만한 관심을 보여준다. 정민 한양대 교수의 연구 결과에서 알 수 있듯이 동아시아의 18~19세기 주요 지식인들 사이의 지적 참여는 문화와 정치의 모든 측면으로 확대되었다.

20세기까지 동아시아의 교육받은 사람들은 한문을 잘 알고 있었고 필담으로 극히 정교한 대화를 이어나갈 수 있었다. 이에 반해, 오늘날 동아시아의 많은 교육받은 사람들은 영어에 대한 지식이 뛰어나지만, 반드시 상세한 대화를 할 수 있을 만큼 언어의 구사력이 좋은것은 아니다. 따라서 우리는 한국, 중국, 일본, 미국 등의 주요 인사들이 진지한 주제에 대해 자유롭게 소통 할 수 있도록 고품질 번역 시스템으로 온라인 토론에 참여할 수있는 환경을 만들어야 한다. 어느정도 이러한 종류의 소통은 번역 소프트웨어를 사용하여 수행할 수도 있다. 그러나 내 경험에 따르면 그러한 노력이 임팩트나 효과적인 면에서는 상당히 제한적이다.

한 예로, 한국, 중국, 일본, 미국의 4 명의 전문가가 주어진 주제에 대해 온라인 토론에 나서게 될 경우, 좋은 방법은, 전문 번역가에 의해 몇 분 안에 다른 3개 언어로 번역해서 각 전문가들이 사용하는 페이지에 게시할 것을 제안하고 싶다. 예를 들면, 주제가 지역 농업 장려 정책이나 국제 무역 촉진 전략과 같이 매우 구체적 일 수 있다. 그러나 외국어로 말하는 부담없이 각국의 전문가들을 연결하여 소통할 수 있다. 영어를 유창하게 구사하지만 전문성이 없는 일반 통역가에 의존하기 보다는 분야별 전문 번역가를 통한 문서교환을 통해 특정 분야 전문가들의 지식을 자세하게 공유하고 요구되는 협력 내용들을 접목시킬 수 있다. 이런 형식의 토론은 며칠 동안 계속 이어질 수 있는 시간이 필요하다.

한국을 포함 중국, 일본의 경우 의사 결정자와 전문가들은 영어를 유창하게 구사하는 사람들이 아니라는 것을 기억하라. 번역이 빠르게 이뤄지는 문서교환을 통해 로스엔젤레스의 도시계획가가 항저우나 후쿠오카, 부산 등에서 동료들과 의견을 교환할 수 있는 전례 없는 기회를 만들 수 있다. 이런 의미 있는 교류는 현재는 불가능하다. 그러나 번역비용은 비행기 티켓 비용보다 훨씬 저렴할 것이다. 이 방법은 엄청난 가치를 지닌 모범 사례가 될것이다. 이러한 온라인 토론의 모범사례는 상호간 아이디어와 디테일한 소통을 가능하게 만들고 새로운 형태의 국제 협업을 위한 가능성을 열어준다.

우리 사회의 장기적 개선을 목표로 한 담론을 한국과 중국, 일본, 미국 등 각지에서 확산 시켜야 할 것이다. 서면 형식으로 의견을 교환하고 참여하는 전문가들 간의 끊임없는 대화의 장을 만들어야 한다. 이러한 온라인 ‘비동기 심포지엄'(asynchronous symposiums)은 일주일 동안 개최할 수 있으며, 경우에 따라서는 대중을 위한 기사나 보고서로 내용을 출판할 수 있다.

포스트코로나 시대의 성공적인 국제회의를 개최할 수 있는 이러한 인터넷 플랫폼을 구축하여 비동기 심포지엄이 성공한다면 우리는 중국, 한국, 일본, 미국 등지의 정책 입안자들 간의 지속적인 커뮤니케이션으로 지속적인 협력의 원천이 될 것으로 기대할 수 있다. 깊이 있는 소통을 통해 지적 호기심을 유발하는 것은  대화의 내용을 풍부하게하고 국제 교류를 변화시킬 수 있다.

Why was Korea offered up on the filthy altar to appease the cruel god COVID 19?

Emanuel explains in this short speech how the super rich and other hidden powers have selected Korea as the testing grounds for a new “human-free” economy and what this experiment implies for the rest of humanity.

September, 2020

Sin Temor Al Mal

“Sin Tempor Al Mal”

คำแถลงการณ์ 17 ประการของ

อิมานูเอล แพสทริช (Emanuel Pastreich)

คำแถลงการณ์ 17 ประการของ

ประกาศลงสมัครชิงตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหรัฐอเมริกาปี2020 โดยได้เสนอนโยบาย 17  ประการ ที่เรียกร้องให้มีการปรับโครงสร้างพื้นฐานในทุกแง่มุมของสังคมสหรัฐอเมริกา มีระบบการเมืองที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานความจริง ขจัดความเสื่อมโทรมทางศีลธรรมอันลึกซึ้งที่สร้างความสูญเปล่าให้กับสหรัฐอเมริกา เราต้องรวมความเห็นอกเห็นใจอย่างลึกซึ้งต่อความทุกข์ยากของคนธรรมดาด้วยวิสัยทัศน์ที่สร้างแรงบันดาลใจว่าประเทศนี้จะเป็นอย่างไร

ข้อโต้แย้งของแพสทริชคือ: เราต้องต่อสู้ร่วมกันเพื่อสร้างสถาบันที่มีส่วนร่วมในทุกพื้นที่ใกล้เคียงที่จะอนุญาตให้พลเมืองของเราสร้างอุดมคติ ฝึกฝนนิสัย และเตรียมนโยบายที่จะเป็นรากฐานที่เราจะสร้างสาธารณรัฐขึ้นใหม่ รัฐที่ดีเกิดขึ้นจากการร่วมมือของประชาชนทุกคนมากกว่าการเป็นทาสของสื่อที่ปัจจุบันทุจริตและหากินกับผู้บริโภค มันจะดีกว่าที่จะสร้างวารสารศาสตร์พลเมืองของเราเองมากกว่าที่จะคร่ำครวญต่อหน้าสื่อที่ไร้สาระ

นอกจากนี้แพสทริชจะขอให้ผู้ฟังหรือประชาชนช่วยลงคะแนนเสียงให้เขาแล้ว เขายังชักชวนให้ร่วมแคมเปญที่เขาเสนอเพื่อสร้างรัฐบาลอันเกิดจากระบอบประชาธิปไตยที่เกิดจากความร่วมมือของประชาชน อย่างแท้จริง หรือเป็นประชาธิปไตยระดับชาติ (a national democracy) ความร่วมมือดังกล่าวยังเป็นตัวบ่งชี้ความต้องการของประชาชนในทุก ๆ ด้าน และใกล้เคียงกับความเป็นจริงที่สุด โดยคำแถลงการณ์/นโยบายทั่ง 17 ข้อนี้เปรียบเสมือนนาฬิกาที่จะคอยเตือนเมื่อประเทศเกิดปัญหา หยุดปัญหานั้น ให้เราสามารถแก้ไขและปรับปรุงได้ทันเวลา



ประชาธิปไตยคือกระบวนการที่ความต้องการและภูมิปัญญาของประชาชนถูกแปลงเป็นนโยบาย แต่ถ้าผู้คนหลงผิดถูกใช้สื่อสิ่งพิมพ์ที่บิดเบือนและปรุงแต่ง ถ้าพวกเขาถูกสอนให้ตามใจตัวเองและทำให้เสียผลประโยชน์ในการปกครองเราก็จะเป็นประชาธิปไตยที่ปราศจากประชาชน หากการถกเถียงเรื่องนโยบายไม่มีมูลความจริงเราก็มีประชาธิปไตยในจินตนาการ หากเราลงคะแนนเสียงเพื่อตัดสินว่าอะไรเป็นความจริงแสดงว่าเราได้เข้าสู่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยแล้วและมีเหตุผล

นอกจากมติคะแนนเสียงที่เป็นไปตามความจริงจะแสดงถึงความเป็นประชาธิปไตย และความต้องการของประชาชนอย่างแท้จริงแล้ว มติคะแนนดังกล่าวยังสามารถบอกถึงความจริงของประเทศทั้งในเรื่องความยากจน การศึกษา ชุมชน หรือทหาร นอกจากนี้มันยังทำให้ประชาชนได้ตรวจสอบสถานการณ์บ้านเมืองหรือพื้นที่ใกล้เคืองของตน กระตุ้นให้ประชาชนมีความกล้าหาญทางจริยธรรม เพื่อสร้างแนวทางการแก้ไข และนำไปปฏิบัติ ตรงตามคำกล่าวของประธานาธิบดีอับราฮัมลินคอล์นที่ว่า “ของประชาชนโดยประชาชนและเพื่อประชาชน” คือจุดประสงค์ของเรา


รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาวางพิมพ์เขียวสำหรับรัฐบาลที่เป็นตัวแทนของประชาชนไม่ใช่ผู้มีอำนาจ อย่างไรก็ตามเรายังสามารถรักษาความเป็นประชาธิปไตยได้โดยการพลิกโฉมรัฐบาลใหม่ที่ปกป้องสวัสดิภาพของประชาชนและปกป้องผู้ที่ต่อต้านผู้มีอำนาจ การสร้างรัฐบาลที่ให้ผลประโยชน์และปราศจากความรุนแรงและสงครามถือเป็นศูนย์กลางของวาระแห่งชาติ

การรณรงค์นี้จะเดินหน้าต่อไป ซึ่งอาจต้องเผชิญกับอำนาจนายทุน คนมั่งมี แต่ด้วยพลังความรักประเทศชาติ เราจะทำให้ทุกคนเห็นชัดเจนว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดคือสิ่งที่มองไม่เห็น นั่นคือ ค่านิยมหลักที่นำทางเราทั้งในฐานะปัจเจกชนกลุ่มและในฐานะประเทศชาติในการเสียสละตัวเองอย่างพร้อมเพียง ไม่เพียงแต่เพื่อประโยชน์ส่วนรวมเท่านั้น แต่เพื่อการแสวงหาความจริงด้วย

คำแถลงการณ์ 17 ประการของ อิมานูเอล แพสทริช (Emanuel Pastreich)

1) เราจะไม่รับรู้การเลือกตั้งใด ๆ ที่ไม่ยุติธรรม

ระบบการเลือกตั้งในปัจจุบันกำจัดสิทธิและเสรีภาพของประชาชนทั่วไป ประชาชนบางกลุ่มถูกลิดรอนสิทธิอันเนื่องมาจากขาดคุณสมบัติตามที่รัฐบาลกำหนด เช่น ฐานะทางเศรษฐกิจหรือรายได้ อีกทั้งข้อมูลบางอย่างก็ถูกปิดบัง รวมไปถึงยังไม่เป็นสากลมากพอทำให้จำกัดสิทธิเสรีภาพของประชาชน นอกจากนี้ระบบการเลือกตั้งดังกล่าวยังไม่โปร่งใสและถูกต้อง ทั้ง ๆ ที่ระบบการเลือกตั้งพึงตั้งอยู่บนพื้นฐานทางศีลธรรม ปราศจากการสนับสนุนจากนายทุนและการฉ้อโกง

2) การเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นภัยคุกคามด้านความปลอดภัยที่ครอบงำ

ตามแผนพัฒนา 100 ปี สหรัฐอเมริกามีนโยบายเพื่อการบรรเทาและการปรับตัวต่อการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศเป็นสำคัญ โดยมุ่งเน้นควบคู่ไปกับนโยบายด้านความมั่นคงทางเศรษฐกิจและการศึกษาทั้งหมด นอกจากนี้ ยังมุ่งเน้นเรื่องการจำกัดการใช้ทรัพยากรธรรมชาติและเชื้อเพลิง เช่น น้ำมันปิโตรเลียม ถ่านหิน  โดยเริ่มจากการกำหนดนโยบายงดใช้รถยนต์ส่วนตัวและจำกัดการใช้เครื่องบิน รัฐบาลจะออกนโยบายการใช้พลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลม แทนการใช้พลังงานเชื้อเพลิงหรือฟอสซิล โดยจะติดตั้งเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานแสงอาทิตย์และพลังงานลมในทุกพื้นที่

ในเรื่องของสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญาสำหรับเทคโนโลยีข้างตนจะถูกยึดครองโดยรัฐบาล เพื่อนำไปใช้ประโยชน์ด้านการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติ และสิ่งแวดล้อม ตลอดจนควบคุมการใช้น้ำมันปิโตรเลียม ถ่านหิน  และแร่ยูเรเนียม

กองทัพจะเปลี่ยนเป็นพลังงานหมุนเวียน 100% ก่อนหน่วยงานอื่น ๆ ของประเทศและจะเปลี่ยนจากศัตรูที่ของสิ่งแวดล้อมไปเป็นผู้พิทักษ์พลังงานและสิ่งแวดล้อม ตลอดจนใช้เงินทุนที่ได้จากการยึดบริษัทที่กระทำผิดตามกฎหมายพลังงานและสิ่งแวดล้อมไปใช้สนับสนุนหรือเปลี่ยนแปลงเศรษฐกิจของประเทศให้ดีขึ้น

นอกจากนี้ รัฐบาลจะกำกับดูแลการสร้างชุมชนเมืองและชานเมืองที่ยั่งยืนอย่างแท้จริงและดำเนินการฟื้นฟูพื้นที่ป่าเพื่อรับรองความหลากหลายทางชีวภาพ

3) กำจัดอาวุธนิวเคลียร์ด้วยวิธีการใด ๆ ที่จำเป็น

เสนอให้มีนโยบายที่มุ่งกำจัดอาวุธนิวเคลียร์ให้หมดไปจากโลก เพื่อประโยชน์ของเยาวชนของประเทศ เราจะกวาดต้อนและทำลายอาวุธนิวเคลียร์ทั้งหมดโดยเริ่มในสหรัฐอเมริกาและจากนั้นในประเทศอื่น ๆ ทั้งหมด การพัฒนาอาวุธนิวเคลียร์จะต้องหยุดลง

4) เปิดตัวการสืบสวนทางวิทยาศาสตร์ระหว่างประเทศในอดีตที่หลายคนปฏิเสธที่จะเผชิญหน้า

ใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ในการหาความจริงของคดีหรือเหจุการณ์ที่สำคัญๆ และเป็นที่สงสัยต่อประชาชน เช่น เหตุการณ์หลังการเลือกตั้งปี 2000 รวมถึงเหตุการณ์ที่เรียกว่า“ 9/11” ตลอดจนหาความจริงในเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ การปรองดอง เปิดเผยเรื่องราวที่ซื่อสัตย์ให้พลเมืองสหรัฐอเมริกาและให้โลกได้เห็น และไม่มอบเสียงตำหนิให้คนกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งเพียงเพราะเรื่องเล่าหรือนิทาน

5) นำกองทัพสหรัฐฯกลับบ้านและยกระดับสหประชาชาติ

เสนอนโยบายนำกองทัพสหรัฐกลับบ้าน โดยปราศจากการรับใช้องค์กรหรือหน่วยงานนอกระบบ แต่สนับสนุนให้กองทัพสหรัฐอเมริกาต่อสู้และรักษาความั่นคงของประเทศและสหประชาชาติอย่างแท้จริง

นอกจากนี้ องค์การสหประชาชาติจะต้องเป็นพื้นที่หลักในการวางแผนอนาคตสำหรับโลกที่เปราะบางของเราแล้วนำไปปฏิบัติ ภายหลังการปฏิรูปอย่างสมบูรณ์เหมาะสมกับการเป็นตัวแทนของพลเมืองของโลก

6) บริษัท ไม่ใช่คน

บริษัท ไม่ใช่คนและไม่มีบทบาทในการกำหนดนโยบาย เช่นเดียวกับคนรวยระดับสูงและสำหรับธนาคารเพื่อการลงทุนที่พวกเขาใช้ความตั้งใจ ข้อมูลที่กำหนดโดยผู้กำหนดนโยบายจะต้องจัดทำโดยข้าราชการอาจารย์และผู้เชี่ยวชาญอื่น ๆ ซึ่งสามารถมีส่วนร่วมในการประเมินสถานการณ์ปัจจุบันของประเทศของเราอย่างมีวัตถุประสงค์โดยไม่ต้องกดดันให้ได้มาซึ่งผลกำไร คนรวยไม่ควรมีบทบาทพิเศษในการกำหนดนโยบายของรัฐ แต่พึงเป็นข้าราชการที่มีความสามารถและจริยธรรม เราต้องเพิ่มขีดความสามารถในการปฏิบัติราชการ เพื่อให้รัฐบาลได้รับความเป็นอิสระจากองค์กรต่าง ๆ และสามารถสร้างระบบการกำกับดูแลที่เข้มงวดเพื่อปกป้องประชาชน

7) เศรษฐกิจของประชาชนและเพื่อประชาชน

มีระบบเศรษฐกิจที่เท่าเทียมกันตามระบอบประชาธิปไตย โดยระบบเศรษฐกิจต้องไม่ตกอยู่ในมือของกลุ่มชนชั้นสูงที่ได้สร้างความมั่งคั่งมหาศาลด้วยวิธีการที่ผิดกฎหมายและผิดศีลธรรมมานานหลายทศวรรษ

ทั้งหมดนี้จะหยุดลง เมื่อเราให้อำนาจผู้ตรวจสอบมืออาชีพหลายพันคนที่ Internal Revenue Service และหน่วยงานของรัฐอื่น ๆ ซึ่งได้รับการสนับสนุนจาก FBI จะเดินหน้าและดำเนินการตรวจสอบทุกสาขาของรัฐบาลอย่างไม่เกรงกลัวรวมถึงกระทรวงกลาโหม เราจะเรียกร้องให้มีการตรวจสอบทางการเงินอย่างสมบูรณ์ของรัฐสภาและสมาชิกทั้งหมด รวมถึงสาขาด้านการบริหารและสมาชิกทุกคนที่สำคัญของตุลาการต้องได้รับการตรวจสอบ เราจะไม่กลัวที่จะต้องดำเนินคดี ปรับ และจำคุกคนหลายพันคนหรือมากกว่านั้นหากจำเป็น

การเงินนับจากนี้ไปจะเป็นสาขาที่มีการควบคุมสูงโดยส่วนใหญ่จะดูแลโดยองค์กรของรัฐที่รับผิดชอบต่อประชาชน ธนาคารในภูมิภาคจะเปลี่ยนเป็นสหกรณ์ที่ดำเนินการโดยประชาชนเพื่อประโยชน์ของเศรษฐกิจในท้องถิ่น

8) สนับสนุนการศึกษาที่แท้จริงและการทำข่าวเชิงสืบสวน

เสนอให้มีการสนับสนุนให้ประชาชนเข้าถึงการศึกษาที่มีคุณภาพเพื่อสร้างการเมืองที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพื่อพวกเขาจะได้รู้จักการคิดวิเคราะห์เกี่ยวกับสภาพสังคมและใช้ประโยชน์จากศักยภาพของการศึกษาให้เต็มที่ พวกเขาจำเป็นต้องเรียนรู้ประวัติศาสตร์และวรรณคดีปรัชญาและวิทยาศาสตร์ตั้งแต่วัยเยาว์เพื่อที่จะสามารถเข้าใจประเด็นที่ซับซ้อนในยุคของเรา

เราจะสร้างระบบการศึกษาใหม่ที่ประชาชนทุกคนได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกัน ทุกคนจะได้รับสิทธิในการศึกษาที่มีคุณภาพเพราะเราคาดหวังให้ทุกคนเป็นพลเมืองที่กระตือรือร้น มีวารสารศาสตร์เป็นส่วนเสริมของการศึกษาที่คอยแจ้งให้พลเมืองของเราทราบเกี่ยวกับประเด็นที่แท้จริงของประเทศ สอนให้พวกเขารู้จักการคิดวิเคราะห์เกี่ยวกับความเป็นจริงทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมที่อยู่เบื้องหลังพื้นผิวของสิ่งต่าง ๆ ซึ่งถือเป็นหน้าที่ของระบบสื่อสารมวลชน

ในขณะที่พลเมืองควรเรียนรู้ที่จะคิดอย่างเป็นกลางและทำงานร่วมกันเพื่อสร้างสังคมที่ดี ประกอบกับรัฐบาลต้องสนับสนุนสื่ออิสระในระดับท้องถิ่นและระดับชาติที่อุทิศตนเพื่อการแสวงหาความจริงและกระตุ้นให้ประชาชนคิดด้วยตนเอง โดยผ่านการส่งเสริมการแสดงออกทางศิลปะที่ประชาชนสร้างสรรค์ด้วยตนเอง ตัวอย่างเช่น การสร้างภาพยนตร์ หนังสือพิมพ์ ภาพวาดและภาพถ่าย โดยได้รับค่าจ้างที่เหมาะสมสำหรับงานนั้น ๆ ซึ่งจะทำให้พวกเขามั่นใจว่าพวกเขาสามารถเปลี่ยนแปลงสังคมได้ และสร้างแรงบันดาลใจให้กับพลเมืองของเรา

9) การแก้ไขครั้งที่ 13 และการยุติการเป็นทาส

การแก้ไขรัฐธรรมนูญครั้งที่ 13 ของเราห้ามการมีทาสอย่างชัดเจน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาอาชญากรรมที่เป็นไปเพื่อผลกำไรขององค์กร เหล่านี้จะสิ้นสุดลงโดยไม่มีข้อยกเว้นโดยการใช้การแก้ไขครั้งที่ 13 อย่าง

10) การค้าต้องเป็นระบบนิเวศและเสรีอย่างแท้จริง

เสนอให้สนับสนุนการค้าที่เป็นมิตรกับระบบนิเวศ และเอื้อประโยชน์ต่อพลเมืองในท้องถิ่น คือไม่ทำลายอุตสาหกรรมและฟาร์มดั้งเดิม ประชาชนต้องร่วมกันคิดใหม่ทั้งหมดว่าการค้าหมายถึงอะไรและสร้างระบบการค้าเสรีเชื้อเพลิงฟอสซิล 100% ที่ทุกคนสามารถเข้าถึงได้และเคารพความต้องการของชุมชนในท้องถิ่น

11) ความเสื่อมโทรมทางศีลธรรมเป็นหัวใจสำคัญของวิกฤตการณ์ทางการเมืองนี้

เสนอให้มีนโยบายรณรงค์และรักษาศีลธรรมที่มีในตัวปัจเจกบุคคล ตลอดจนสร้างชุมชนที่สามารถเรียกร้องความยุติธรรมและความชอบธรรมจนกระทั่งเราสามารถไว้วางใจเพื่อนบ้านพูดคุยกับลูก ๆ อย่างตรงไปตรงมาและรักษาค่านิยมร่วมกัน การทุตริตทางศีลธรรมที่เกี่ยวข้องกับ “เสรีภาพ” และ “ความยุติธรรม” ต้องหมดไป

12) เปลี่ยนหน่วยข่าวกรองทางทหาร

เนื่องด้วยในอดีตเกิดปัญหาการทุจริตของทหารในการซื้อขายอาวุธ จึงจำเป็นอย่างยิ่งที่รัฐบาลต้องเปลี่ยนแปลงหน่วยข่างกรองทหาร โดยเสาะหาชายและหญิงที่เต็มใจสละชีวิตเพื่อประเทศของตน ปกป้องภัยคุกคามด้านความมั่นคงอย่างแท้จริง ไม่ใช่ต้องทำหน้าที่ที่อันตรายเพื่อรักษาลประโยชน์ของกลุ่มคนเพียงบางกลุ่มที่มาพร้อมกับสนธิสัญญาลับ ๆ มากมาย

13) หยุดอิทธิพลที่เป็นอันตรายของเทคโนโลยีต่อพลเมืองของเรา

หน้าที่ของพลเมืองอย่างหนึ่งคือ การตระหนักถึงคุณค่าและประโยชน์ของเทคโนโลยีใหม่ๆอย่างแท้จริง โดยคิดถึงส่วนรวมเป็นหลัก ให้ความสนใจกับสื่อขององค์กรที่เสนอวิวัฒนาการของเทคโนโลยีในเชิงบวก นอกจากนี้ ประชาชนพึงตระหนักและทบทวนถึงผลกระทบของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีที่มีต่อสังคมเทคโนโลยีจะมีประโยชน์อย่างมาก เมื่อนำมาใช้เพื่อแก้ปัญหาที่แท้จริงในยุคปัจจุบันและไม่ได้ใช้เพื่อบงการเรา ตลอดจนมีความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์เกี่ยวกับสภาพโลกของเราและสังคม

14) หยุดการรณรงค์ต่อต้านปัญญาเพื่อทำให้เราโง่ลง

ยกระดับการมีส่วนร่วมทางปัญญาในทุกมุมของประเทศของเราและส่งเสริมให้ประชาชนคิดด้วยตนเองและเสนอแนวทางแก้ไขด้วยตนเอง รณรงค์ให้ประชาชนเห็นคุณค่าการอ่าน การเขียน และการอภิปรายซึ่งมีความสำคัญต่อกระบวนการส่งเสริมทางปัญญา และต้องได้รับการสนับสนุน พลเมืองไม่ควรพึ่งพาความคิดเห็นของผู้มีชื่อเสียง สื่อโฆษณา

นอกจากนี้ยังเสนอให้อุตสาหกรรมโฆษณาและประชาสัมพันธ์ต้องอยู่ภายใต้กฎระเบียบที่เข้มงวดที่สุดเพื่อให้พลเมืองได้รับชมภาพในสื่อที่ส่งเสริมการมีส่วนร่วมทางปัญญาและสนับสนุนชุมชนที่มีสุขภาพดี พลเมืองมีสิทธิที่จะอ่านบทความ และรับชมการถ่ายทอดสดซึ่งบรรยายถึงความเป็นจริงของชีวิตอย่างเป็นวิทยาศาสตร์และมีอิสะไม่อยู่ภายใต้รายการที่ถือเป็นฉากจำลองจากชีวิตที่เกิดจากการโฆษณ

15) ฟื้นหลักการอิโรควัวส์เจ็ดชั่วอายุคน

เสนอให้เห็นความสำคัญของหลักการ “รุ่นที่ 7” ตามประเพณีของชาวอิโรควัวส์และของชนพื้นเมืองอื่น ๆ ที่เรียกร้องให้เราพิจารณาว่าการตัดสินใจของเราในวันนี้จะมีผลต่อชีวิตของลูกหลานของเราเจ็ดชั่วอายุคนในอนาคตอย่างไร หลักการนี้เป็นวิทยาศาสตร์และมีเหตุผลน่าเชื่อถือพอ และเสนอให้หลักการ “รุ่นที่ 7” ถูกเพิ่มเข้าไปในรัฐธรรมนูญเพื่อการแก้ไขและใช้เป็นพื้นฐานสำหรับการประเมินค่าใหม่ทั้งหมดของสมมติฐานทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมอันเป็นเครื่องประเมินคุณภาพชีวิตของประชาชนในประเทศ ความสมบูรณ์ของสิ่งแวดล้อมและความเจริญรุ่งเรืองของสัตว์ป่าและพืช

ประชาชนทุกคนในรัฐพึงเห็นว่าความร่วมมือเป็นสิ่งสำคัญต่อการอยู่รอดของเรา มีการสร้างระบบแลกเปลี่ยนระหว่างพลเมือง เพื่อให้เพื่อนบ้านสามารถช่วยเหลือซึ่งกันและกันและตั้งโปรแกรมสำหรับการสนับสนุนซึ่งกันและกันที่ทำให้ครอบครัวและชุมชนพึ่งพาตนเองได้

นอกจากนี้เรายังต้องให้อำนาจประชาชนในการดูแลซึ่งกันและกัน เรียนรู้เรื่องยา สมุนไพรและการออกกำลังกายที่เหมาะสมเพื่อรักษาโรคต่าง ๆ ด้วยตนเองโดยไม่ต้องใช้เงินเลย

16) การทำการเกษตรเพื่อประชาชนและเศรษฐกิจอาหารที่ดีและเป็นธรรม

การเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วของอุณหภูมิที่เกิดจากภาวะโลกร้อนจะทำให้ต้นทุนอาหารเพิ่มขึ้นทำให้การทำฟาร์มเป็นกิจกรรมที่สำคัญที่สุดอีกครั้งเพื่อความอยู่รอด โดยสนับสนุนการทำการเกษตรโดยประชาชนและเพื่อประชาชน คือ ประชาชนมีที่ดินทำกินของตนเอง มีระบบการกระจายสินค้าเพื่อการเกษตรทั้งหมดจะต้องได้รับการควบคุมและทำให้เกิดความยุติธรรม การผลิตอาหารในลักษณะที่ไม่ทำลายดินและน้ำของเรามีความสำคัญมากกว่าการผลิตอาหารเพียงไม่กี่อย่างที่จะสร้างความมั่งคั่งจากการส่งออกทางการเกษตร ชาวอเมริกันต้องยอมรับการทำเกษตรอินทรีย์อย่างยั่งยืนและลงมือทำเดี๋ยวนี้

17) ทั้งพรรครีพับลิกันและพรรคประชาธิปัตย์ไม่ได้ระบุไว้ในรัฐธรรมนูญ

เสนอให้มีการกำหนดและการดำเนินนโยบายภายในรัฐธรรมนูญต้องได้รับการจัดการอย่างโปร่งใสภายในหน่วยงานของรัฐที่กำหนดโดยรัฐธรรมนูญ ซึ่งปัจจุบันพรรคการเมืองทั้งสองฝ่าย คือพรรครีพับลิกันและพรรคประชาธิปัตย์ไม่ได้ถูกระบุไว้ในรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกา ทั้ง ๆ ที่พรรคการเมืองมีบทบาทสำคัญในการปกครองหรือกำหนดนโยบาย และเป็นสถานที่ที่เหมาะสมสำหรับประชาชนในระดับท้องถิ่นในการพบปะและแลกเปลี่ยนความคิดเห็น

“왜 한국은 코로나 공포속에 희생양으로 선정됐나?” 연설

미국 대통령 후보 이만열 (임마누엘 페스트라이쉬) 는 코로나공포의 진실을 이야기 합니다.

다른 정치인하고 절대적인 차이 는 이제 분명 합니다.

“¿Quién es dueño de Facebook?”

“¿Quién es dueño de Facebook?”

Emanuel Pastreich

Candidato a la Presidencia de Estados Unidos


19 de junio de 2020

“¿Quién es dueño de Facebook?”

Al discutir con mis amigos acerca de mis planes para presentarme como candidato a la Presidencia de Estados Unidos, me dijeron que mis ideas e intenciones eran nobles, pero que debería difundir mi mensaje a través de las redes sociales, Facebook en específico, y asegurarme de que mi perfil se pudiera encontrar fácilmente en los motores de búsqueda como Google.  

Comprendí las buenas intenciones de quienes me instaban a actuar de esa manera y, en la medida de mis posibilidades, dada la falta de fondos, llevé a cabo un esfuerzo coordinado. Lamentablemente, al navegar en internet buscando los medios para correr la voz acerca de mi campaña, me di cuenta de que la verdad carece de valor para los poderes crueles y cobardes que acechan detrás de la cortina, en esa jungla llamada internet.

El ciberespacio del cual dependemos conforme tratamos de encontrar compañeros de viaje en esta lucha a favor de la justicia alrededor del mundo, que usamos para comunicarnos unos con otros acerca de las cuestiones vitales de nuestro tiempo y planificar juntos un futuro mejor, ese medio se ha vendido a quienes están obsesionados con las ganancias de corto plazo. 

Es extraño, pero mis amigos ignoraban por completo el monopolio de la información que posee el motor de búsqueda de Google, que funciona como un medio inmisericorde para extraer ganancias a favor Alphabet, una empresa transnacional sin ninguna regulación. También ignoraban, o preferían ignorar, la naturaleza manipuladora, y a fin de cuentas criminal, de empresas privadas como Facebook y Twitter, que manipulan el discurso y obstaculizan la conversación entre los ciudadanos de la Tierra.  

Tratamos de desesperación de ser considerados como clientes o propietarios de los servicios de internet. Para ello, nos alientan las campañas de relaciones públicas de dichas compañías, que pretenden hacernos pensar que Google y Facebook son caridades benévolas u organizaciones dedicadas a la búsqueda científica de la verdad, que rinden cuentas al gobierno. 

Por supuesto, esas empresas toleran nuestros esfuerzos para promover el buen gobierno y una sociedad sana, siempre y cuando dichos esfuerzos no pongan en riesgo sus ganancias ni las ganancias de sus clientes. A menudo, ello implica es que su función principal es tomar tus exigencias de cambios reales para nuestro país y desviarlas hacia partidos políticos ineficaces e incluso deshonestos, ONG y otras criaturas que se alimentan en el cieno. 

Estas empresas se ostentan como nobles instituciones (junto con una amplia gama de caridades farsantes creadas por ellas, pero hacen dinero al distraer a tus amigos y a ti, evitando que pienses de manera eficaz y organizada, y volviéndote adicto a la gratificación instantánea por medio de publicaciones y mensajes. Nos saturan con informes y discusiones sobre temas banales de Estados Unidos, para evitar que, como nación, nos unamos para enfrentar la crisis moral y económica.

Dicen que eres usuario de Google, Facebook, Twitter, Snapchat u otros motores de búsqueda y redes sociales, cuando en realidad eres un producto que tales empresas venden a sus clientes. Venden tu información privada, incluyendo perfiles detallados de tu vida personal, tus gustos y hábitos particulares y los de tus amigos y socios. 

Más importante todavía, ofrecen a las empresas que te roban a ti y a Estados Unidos el servicio de distraerte y desviarte del camino. El servicio más valioso que ofrecen a los rico y poderosos es el de confundirte, creando incertidumbre en tu mente en cuanto a la verdad y en cuanto a quién dar tu confianza. 

El coronavirus se convirtió en una tajada muy grande del negocio. Lo que venden es la confusión causada por el virus. Te presentan información contradictoria que nada tiene que ver con la búsqueda científica de la verdad. 

¿Entonces cuál puede ser el fin que persiguen los medios y las redes sociales, al alimentarnos con información contradictoria adaptada para diferentes poblaciones y grupos demográficos? 

Hay muchos motivos, pero el principal es generar desconfianza acerca de las instituciones. De los medios, de los funcionarios y expertos corruptos, los ciudadanos aprenden que han de desconfiar de todas las noticias, de todos los gobiernos, de la policía, de las universidades y los centros de investigación, que deben desconfiar, en fin, de cualquier autoridad. Ello significa que no quedarán más instituciones que puedan resistir al impulso de consolidar el poder de los ricos y poderosos. Google, Facebook, Twitter y otros, mientras que aparentan ser instituciones confiables que brindan datos científicos, desempeñan un papel fundamentar al facilitar este horrible proceso.

La creación de un gobierno y unas instituciones verdaderamente corruptos es parte del proceso. En este sentido, los informes no mienten. 

La destrucción de todas las instituciones públicas y de todas las fuentes de análisis independiente y objetivo es un paso necesario para alcanzar la irremediable privatización del gobierno, de la educación y de todos los medios de comunicación. 

Consideremos el último punto. La manera en que nos comunicamos con los demás forma parte del sistema político que estas empresas quieren controlar. Ya controlan la manera en que producimos alimentos, en que vivimos y lo que compramos. Pero si se apoderan de nuestras interacciones con los demás, si debemos pagar, directa o indirectamente, por el derecho a comunicarnos con familiares y amigos, a crear organizaciones y a defendernos a nosotros mismos, en esencia nos habremos convertido en esclavos.  Si no podemos encontrarnos en persona, no podemos viajar, no podemos escribirnos cartas, correos electrónicos o llamarnos por teléfono si no es a través de ellos, ello implica no solamente que pueden espiar todos nuestros esfuerzos, sino también que pueden hacernos callar cuando se les venga en gana. 

La República de Facebook

Quiero tomarme unos minutos para hablar acerca de la plataforma de Facebook, que según cierta empresa de nombre “Facebook” es propiedad de ellos y que la usan para manipular y engañar a la ciudadanía. No pretendo sugerir que nada más Facebook incurre en esta clase de comportamiento sin ética y ni siquiera pretendo decir que sea el peor. Antes bien, lo pongo como ejemplo porque tengo experiencia con Facebook y porque tiene un tremendo potencial para el progreso de Estados Unidos si se usa para el bien común.

Al vender al mundo entero una mentira, Facebook ha ganado para sus socios y accionistas muchos, muchísimos miles de millones de dólares. Facebook se presenta como una plataforma de cooperación compartida y transparente, que permite a todos los usuarios que la usen de manera gratuita. Sin embargo, no otorga a los usuarios ningún derecho para determinar cómo se administra Facebook. Antes bien, manipula a los ciudadanos por medio de la información que ofrece y vende la información que recaba a cambio de una ganancia. No es responsable sino ante las supercomputadoras que calculan sus ganancias. 

No obstante, Facebook da acceso a más personas que cualquiera de sus competidores. Ello se debe a que la empresa fue capaz de pedir prestados miles de millones de dólares a una tasa de interés muy baja, para que pudiera apoderarse del mercado global.   

Al mismo tiempo, Facebook se ha convertido en una potente plataforma de comercio internacional, que permite a gente de todo el mundo buscar colegas con intereses semejantes y entablar una correspondencia con ellos. Se puede usar para compartir fotos de gatos gordos y capuchinos, pero también podría ser una plataforma para discutir de manera constructiva acerca de la construcción de un mundo mejor. Facebook prefiere que te quedes con lo superficial. 

En Facebook, no es fácil buscar personas con intereses semejantes (o por región) y no es posible guardar sistemáticamente los materiales que se envían o reciben por Facebook, para así poderlos consultar con facilidad. La información que se publica está diseñada para que, pasados algunos días, nadie más que Facebook y sus clientes pueda acceder a ella. No existe la manera de que un tercero pueda desarrollar apps originales que corran en Facebook, permitiendo a los usuarios incrementar sus funciones o personalizar sus páginas.

No obstante, incluso en el formato actual, tan primitivo, Facebook ofrece el potencial de una conversación amplia entre individuos inteligentes de todo el mundo. A pesar de que su actitud hacia los que buscan la verdad es cerrada, e incluso hostil, todavía la frecuentan activistas reflexivos, incluyendo alumnos de secundaria y preparatoria. 

A pesar de que no fue diseñada para ese fin, Facebook ofrece una oportunidad para que las personas que están totalmente excluidas del debate político puedan colaborar y contribuir a sus comunidades locales o a la Tierra en su conjunto.   

Si comparamos Facebook, una empresa comercial, con organismos internacionales para la gobernación global como la ONU, el Banco Mundial, la OCDE o cualquier otra organización internacional, se llega a la conclusión de que Facebook es, por mucho, un sistema más participativo que permite amplias discusiones.  

Las organizaciones internacionales como la ONU llevan a cabo sus propios debates internos pero, por medio de arcanos textos técnicos o publicaciones en los medios de comunicación comerciales, anuncia sus decisiones sin permitir respuesta del público. Literalmente, no hay modo de que tú, un vendedor ambulante de Nigeria o un alumno de preparatoria de China puedan opinar acerca de las políticas promovidas por dichas organizaciones, incluso cuando les afecten de manera directa. 

La ONU solamente reconoce como miembros a las naciones-Estado. Ahora que las instituciones en la mayoría de las naciones-Estado se encuentran desgajadas por las empresas transnacionales y por divisiones internas de clase, literalmente no hay manera de que los ciudadanos comunes puedan presentar por medio de su gobierno una propuesta ante la Asamblea General de las Naciones Unidas. 

Sin embargo, Facebook podría cumplir esa función, si se transformara en una institución global cuyos dueños y operarios fueran los ciudadanos del mundo. Podría ser una forma de gobernación internacional en todo el sentido de la palabra. 

Recuerden que la empresa Facebook no construyó Facebook. Los usuarios lo hicimos. Igualmente, nosotros construimos Twitter, Snapchat y otras instituciones que las empresas afirman poseer. Nosotros, el pueblo, hicimos la tarea de poblar Facebook con contenidos valiosos y de formar redes eficaces. 

Debemos pensar en las empresas que pretenden ser propietarios de Facebook como el equivalente de aquellos barones bandidos que construyeron el ferrocarril Union Pacific en el s. XIX. Personajes como Clark Durant y Mark Hopkins consiguieron dinero de los bancos para construir el Union Pacific con un astuto propósito lucrativo. Sin embargo, con el paso del tiempo esos ferrocarriles se convirtieron en organizaciones reguladas gracias al activismo de los ciudadanos. La ley de comercio interestatal de 1887 prohibió la discriminación en traslados cortos y otras prácticas predatorias. Se ordenó a los ferrocarriles de rueda libre que se conformaran con estrictas normas.  

El servicio postal se transformó, de un revoltijo de empresas lucrativas, en un organismo gubernamental sin fines de lucro que brinda un servicio de importancia vital. Ahora, las empresas buscan la privatización del servicio postal. No obstante, ninguno de esos políticos cobardes se pone del otro lado: el servicio postal no se debe privatizar y Google, Facebook y Amazon tienen que convertirse en monopolios regulados o en cooperativas de usuarios. 

Lamentablemente, aunque estamos altamente integrados por medio de los sistemas de producción y de logística, así como por sistemas de recopilación y distribución de datos, los ciudadanos de Estados Unidos y del mundo no nos conocemos unos a otros. Para responder a la amenaza global, debemos superar nuestra ignorancia e indiferencia hacia toda forma totalmente nueva de gobernación global participativa. 

Facebook podría ser un mecanismo de unión. Para ello, debemos hacer fuertes exigencias. Debemos garantizar que Facebook nos pertenece y que no sea la propiedad de una corporación que nos roba. Debemos hacer propuestas concretas acerca de aquello en lo que Facebook se debe convertir, para empuja a Facebook y a empresas similares en la dirección correcta. 

Puesto que Facebook como empresa lucrativa no tiene incentivos para aceptar nuestras exigencias, para construir una verdadera comunidad global en línea que nos pertenezca a todos hay que impulsar un fuerte cabildeo que permita lograr cambios en la manera en que se maneja (para que se permita a los usuarios decidir por medio de un proceso democrático cuál debe ser el diseño y estructura de Facebook). 

Por otro lado, hay redes sociales alternas, pero tienden a contar con un número muy limitado de participantes porque les falta capital privado, y las empresas multinacionales las estrangulan a propósito.  

Necesitamos un plan concreto para cambiar el gobierno interno de Facebook, debatido por todos los usuarios individuales de Facebook, y conseguir que ese plan sea aprobado y ejecutado a nivel local y global.  

La administración de Facebook puede comenzar con reformas que lo hagan más accesible y transparente y que se oriente más hacia las necesidades de individuos y comunidades. Podemos empezar por exigir reformas simples, como permitir a los individuos que diseñen aplicaciones propias dentro de Facebook, con el derecho de cederlas o venderlas a otros miembros.

Como parte del proceso, por un proceso de elección se podría establecer comunidades locales, que determine las políticas locales y globales de Facebook. 

La cuestión de la propiedad  

El proceso de transformar Facebook en una colectividad controlada por nosotros solamente podrá comenzar cuando hagamos valer con toda fuerza que los contenidos de Facebook y las ganancias derivadas de Facebook son de nuestra propiedad. Hay que decir que Facebook es nuestro. 

Aunque Facebook S.A. ostenta los derechos sobre todas las ganancias generadas sin dar nada a los usuarios que producen todos los contenidos y forman todas las redes, ese supuesto es cuestionable.  Es evidente que Facebook es propiedad de sus creadores, y no de aquellos que tienen acceso a las finanzas internacionales o esas filas de abogados que están acostumbrados a dominar Facebook desde arriba. 

Se necesita una discusión acerca de la propiedad y desarrollar propuestas concretas para definir la manera en que la propiedad de este espacio compartido para la comunicación será en el futuro. Estas propuestas pueden respaldarse con exigencias concretas, incluyendo planes para la propiedad compartida y el reparto de utilidades de Facebook, los cuales se implementarán a través de grupos organizados de usuarios. 

Hacer que Facebook sea nuestro exige que pensemos de una manera nueva cuál es nuestro papel en la sociedad. Tenemos que despertar de sueño consumista en que hemos estado sumidos por largos años. Creo que la actual crisis económica, ecológica e ideológica puede bastar para despertarnos. 

Como parte del proceso, habría una convención en la cual se redacte una constitución para Facebook, estableciendo los medios para su administración. 

Dicha constitución abordaría lo siguiente: 

1) la creación de mecanismos para que Facebook responda ante las necesidades de los ciudadanos;

 2) Hacer que Facebook se ajuste a una serie de principios éticos;

 3) Garantizar la completa transparencia en lo que respecta a las operaciones financieras y la estructura administrativa de Facebook, garantizando que todas las ganancias se repartan entre los usuarios que crean contenidos. 

4) Garantizar que el capital privado nunca se use de manera que pueda controlar las políticas que se estipulen. 

Se podría conjuntar un grupo de expertos de los campos de la programación, el diseño, el derecho, el arte, la filosofía, la literatura, la ingeniería, así como de las ciencias físicas, biológicas, sociales e informáticas. Este grupo podría reunirse en la convención para establecer el marco básico de la constitución.  Después de la convención, podría haber un periodo de seis meses para realizar consultas entre la comunidad de usuarios de Facebook.

Después de las consultas, se podrían modificar las propuestas iniciales del grupo de manera que se pueda llegar a un consenso general. Vendría entonces la ratificación. Entonces, los usuarios de Facebook se convertirían en ciudadanos que votarían para crear la “República de Facebook”, con un sistema de gobierno transparente y responsable.

En mi gobierno, se establecería un sistema de micropagos que permitiera la justa distribución de las ganancias de la República de Facebook, para que éstas llegaran a los usuarios, en tanto que serían sus propietarios. Los ciudadanos de Facebook podrían vender o intercambiar sus creaciones y se les pagarían tarifas apropiadas por sus publicaciones, diseños, memes, música y videos. No habría necesidad de una Facebook S.A., excepto tal vez para que fungiera como contratista, así como Merit Network cumplió dicha función, administrando la mecánica en los inicios de internet.  

Con una administración ética, Facebook podría ser el lugar donde se encuentren personas con intereses semejantes de toda la tierra, para trabajar a favor de una democracia participativa global, creando equipos que propongan proyectos de colaboración y soluciones creativas para los problemas comunes. 

Facebook podría llegar a ser el medio para que todos aquellos que tienen metas similares, dondequiera que se encuentren, puedan asociarse en investigaciones y debates y en la ejecución de proyectos. En una era de financiamiento limitado, los recursos compartidos de grupos semejantes tienen un tremendo potencial. 

Si contamos con voluntad ante la actual crisis global, podremos transformar la plataforma de Facebook en una forma legítima de gobernación democrática global. En este proceso, todo internet se transformaría en una democracia constitucional que promueve la participación, por medio de redes de ciudadanos en igualdad de circunstancias. Además, se podría lograr que funcionara por medio de energía 100% renovable.